Makale ve Şiirler ve Dini Yazılar/Makaleler Forumundan Kimsesizlik Hissi İniyor Muyuz çıkıyor Muyuz Anlayamadığımız Boşluk! Hakkında Kısa Bilgi
  1. 1

    Reklam

    Kimsesizlik Hissi İniyor Muyuz çıkıyor Muyuz Anlayamadığımız Boşluk!

    Reklam




    Yalnızlık! İnsanı en çok acıtan şey. “Tek olma” manasındaki yalnızlık değil bahsettiğim. Bir duygu hâli: Kimsesizlik hissi! İniyor muyuz çıkıyor muyuz anlayamadığımız; boşluk!


    Bazen çok derin, bazen çok gizli yaşadığımız, kendi kendimize yabancılaşmamız, kendimizi aramamız. Ana rahmi! Özlediklerimize kavuşamadıkça, sâhiplendiklerimiz terk ettikçe bizi, kendimize sürgün oluşumuz.
    En güçlüleri bile âciz bırakan, dizinde ağlanacak Leylaları aratan. Leylaların deva olamadığı…
    İfrat ve tefritlerimizde kendimizi içinde bulduğumuz dehliz. Allah için olmayan sevgi ve nefretlerimizde, labirent; çıkış noktası ararken ruhlarımızın nefessiz kaldığı…
    Allah (cc) bu hissi kullarına niçin yaşatıyor?
    Kimsesizlik hissi! Kimseye âit olmadığımızın ilanı; Allah’tan başka!
    İnsanoğlu için kaçınılmaz bir his olan yalnızlık, kimileri için ruhsal gelişme olurken, kimileri için yoldan çıkış oluyor. Yani yalnızlık iki şekilde yaşanıyor. Biri olduruyor insanı, diğeri öldürüyor!


    MÜMBİT YALNIZLIKLAR
    Kendini bilmek, kendine gelmek süreci. Enfüsî tefekkür de diyebiliriz buna. Bu anlamda yalnızlık, kemâlât mektebinde bir muallim. “Hiç” olduğumuzu anlatan! Ve gerçek bir dost: Hakîkati en şeffaf hâliyle sessizce haykıran!
    Sancılı muhasebelerle yanılgılarımızı idrak ettiğimiz, yanlışlarımızı hayatımızdan ayıkladığımız anlar… Mahcûbiyetle ama daha çok acziyetle Hakk’a yönelişimiz. Derin tefekkür iklimlerinde ruhun istirahat bulması ve usul usul kemâlâtı adımlaması.
    Resûlullah Efendimiz’e (asm) vahiy sürecinde sevdirilen yalnızlık buydu! Büyük zâtlara yüksek dağları, tenhaları sevdiren, Medrese-i Yusufiyeleri tercih ettiren…
    Bu yalnızlık, Hakk’ı ve halkı sevenlerin yalnızlığı. Aklı kavileştiren, ruhu latifleştiren…


    KURAK YALNIZLIKLAR
    Egoyu besleme süreci. “Ben” ve “diğerleri”, “Kıymetimi bilen yok!” sendromlarından ibâret. İlkellik, zafiyet ve egoizm!
    İnsanın iç dünyasında oluşturduğu hayalî mahkemelerde kendini masumlaştırıp başkalarını suçlayıp durması… “Kendini sevenler”in yalnızlığı. Medeniyete uzak, bedeviyete yakın. Cemiyete, birlikteliğe ruhen başlatılmış bir aykırılık.
    İnsanın kendisine Rabbinden daha çok şefkat ettiği, üzüntülerini tevekkülsüzlükle besleyip büyüttüğü anlar! Kaderin âdil ve âli akislerine intibaksızlık hamâkatı. Halka olduğu kadar Hâlık’a da ruhen baş kaldırış. Ruhun gizlice isyanı!
    Daha çok sosyal ilişkileri -ülfeti- beceremeyenler, yalnızlığı da -uzleti de- beceremiyorlar. Kişilikleri oturmuş insanlar yalnızlıkta sessizce tenezzüh ederken zayıf insanlar bir o kadar gürültü koparıyorlar. Sâdece kendilerinin değil beraberindekilerin de kimyalarını bozuyorlar! Eşlerinin, çocuklarının, dostlarının…
    Pek çok kişinin içine düşüp kaybolduğu bu çeşit yalnızlıklar birçok psikolojik hastalığın da sebebi oluyor. Kendinden başkasını sevmeyenler – ve bilmediğini bilmeyenler – hayat yolunda yalnızlık virajını alamayıp yoldan çıkıyorlar. Evlilikleri bile “çift kişilik yalnızlık”tan ibâret oluyor.
    Bu yalnızlık, zehir! Dünyada da âhirette de bedbaht kılan. Maddî-manevî terakkinin mânisi. Ayak bileğine bağlanmış bir gülle misali insanı hayat boyu dibe çekiyor.
    Allah da kullar da sevmiyor bu yalnızlığı. Kendine acıyan -ama insanlara merhameti az olanlar! – bu yalnızlığı tercih ediyor.


    YALNIZLIĞI BAŞARABİLMEK!
    İman! Allah’a ve meleklere iman etmek, yalnızlıklarımızı meclis-i ahbaba çeviriyor. Her şeyde, her işte, her histe Allah’ın isimlerini okuyabilen mütefekkir insanlar, yalnızlıkta marifet nurunu buluyorlar.
    Kadere rıza! Çırpınmak çoğu zaman batmaktır. İsyan; boğulmak! Teslimiyetin ulvî lezzetini tatmaktan inatla kaçan insanlar, genellikle yalnızlık denizinde çırpınarak batıp gitmeyi tercih ediyorlar.


    Kadere teslimiyet! Selâmet sâhilinin olmazsa olmazı. Bırakın, acı çekmemiz gerekiyorsa çekelim! Kendine acımakla çekilebilir pek çok acıyı çekilemez kılıyor insan. Bir düşünün! Bahtiyarlık için hüzne muhtaç olmayan insan acaba hiç doğmuş mu ki?
    Nefis terbiyesi! Bir kul, aklının kemalini, nefsinin tasaffisini ve ruhunun terakkisini gerçekten istiyorsa; yalnızlıkta kurduğu hayalî mahkemelerdeki sanık sandalyesine –başkalarını değil- her gün aynada gördüğü kişiyi oturtmalı.
    İdealist olmak! Kişilikli insanların idealleri oluyor. Zayıf insanların hevesleri! İdealist insanlar, yalnızlıkta güçleniyor. Zayıf insanlar, yok oluyor.


    Âlemi de âdemi de ayakta idealler tutuyor. En güçlü kılan ideal ise: Rıza-yı İlâhî!
    Programlı yaşamak! Dikkat edersek, zamanı iyi değerlendiremediğimizde hayatımızdaki boşlukları yalnızlıklar dolduruveriyor. Fakat programlı yaşayan ve özellikle de başkalarına faydalı olmak için yaşayan insanlar kendileri için üzülmeye vakit bile bulamıyorlar.


    Allah için sevmek! Sevdiklerinizi kaybettiğinizde ya da terk edildiğinizde neler hissediyorsunuz? Yakan ve yıkan bir yalnızlık mı? Fakat yaratılanı Yaratan’dan ötürü sevenler yıkılmıyorlar! Onlar için her kavuşma ve her ayrılık, Rableriyle daha çok yakınlaşmalarına vesile oluyor.
    SÜNNET-İ SENİYYE!
    Sünnet-i seniyye: İlâhi terbiye… Dünya ve ahiret saadetinin pusulası.
    Ruhlarımızı yalnızlık boşluğuna düşüren şey, hakîkî sâhibinden uzaklaşması değil midir? Peygamber Efendimiz’in (asm) her derde deva sünnetleri ruhlarımızın yalnızlığına da kesin çözüm oluyor…
    İşlediğimiz her bir sünnetle, Peygamberimiz’i (asm) düşünüyoruz önce. Sonra Rasulullah’a (asm) bu güzel terbiyeyi veren Rabbimiz (cc) geliyor aklımıza. Sünneti rehber ettikçe hayatımıza, Rabbimiz’in (cc) ve Peygamberimiz’in (asm) aklımızdan, kalbimizden çıkması imkânsızlaşıyor. Sünneti yaşamakla daima Allah’ın (cc) huzurunda olduğunu hisseden ruhlarımız, yalnızlık vahşetine hiç düşmüyor.


    İnsanoğlu, sünneti yaşamadığı kadar yalnız, yaşadığı kadar Rabbiyle…
    Pusulası sünnet-i seniyye olan kullar; Allahtan hiç bir zaman uzak kalmayanlar, kurak yalnızlıklar yaşamayanlar… Onlar hem ehl-i ülfet hem ehl-i uzlettirler. Dualar beraberinde geçirdikleri yalnızlıkları onlar için mümbit araziler gibidir. İman ve dehalarını güçlendiren ahlâklarını güzelleştiren…
    alıntı.


    Paylaş
    Kimsesizlik Hissi İniyor Muyuz çıkıyor Muyuz Anlayamadığımız Boşluk! Mumine Forum

  2. 2
    Reklam




    Çoğu zaman hemen hemen herkesin yaşadığı kabz dönemleri olmuştur. İnsanı bunaltan sebebini çözemediği bu durumlarda belki Allah kulunu huzuruna istediği için kulun da bu ihtiyacından dolayı yaşanmıştır.



kimsesizlik hissi